Fotoğraf: Ali Tanrısever

Demiryolu ağrısı

adam bir eliyle demiryolu köprüsünün korkuluğuna tutunmuş aşağı bakıyor. adam, benim çocukluk köprümün üzerinde diğer elindeki sigarasını ağır ağır ağzına götürüyor derin bir nefes alıyor, verirken birden esen rüzgar dumanı gerisin geriye yüzüne doğru savuruyor. sigara dumanından yanan tek gözünü kapatan adam, açık kalan gözüyle bana bakıyor. gökyüzünde kocaman bir güneş var. sapsarı, kocaman, sıcak bir güneş. ortalığı sıcak bir sarıya bulamış kocaman bir güneş. köprünün altında, artık kullanılmayan ve kullanılmadığı için paslanmış demiryolunun rayları birbirine paralel uzayıp gidiyor, arada eksik traversler var. çürümüş, düşmüş, karanlık diş kovukları gibi zamanın acımasız iklimlerinde dağılmış, un ufak olup, doğaya geri dönmüş traversler. adam dumandan yaşaran gözünü açıp kapatırken, kıpırdatmadığı gözüyle bana bakıyor ve soruyor “aşağı inip alacak mısın o kutuyu?”

çocukluğum demiryolunun hemen kenarındaki iki katlı bir evde geçti. üst katta ev sahibimiz hacı amca otururdu. alt katta biz. demiryolu, evin zemininden, yani sokağımızdan yirmi metre aşağıda ufak bir vadide akıp gidiyordu. demiryolunun üzerinden geçen köprü bizim sokağımızı karşı sokağa bağlıyordu. bir yaya köprüsüydü benim çocukluk köprüm. ancak sağına ve soluna süt güğümleri bağlı yorgun, kalça kemikleri fırlamış, yaşlı beygirin geçebildiği bir yaya köprüsü. 

annem birinci kattaki sokak kapısı ve tüm pencereleri ardına kadar açık evin sofasında dikiş dikiyordu. radyoda yurttan sesler kadınlar korosu türküler söylüyordu. her zaman uçuşarak sofanın ortasına kadar uzanan tül perdeler hiç kımıldamıyordu. biz, mahallenin çocukları köprünün kenarından raylara doğru inen dik yamaçta, çalılar arasında takılıp kalmış sigara paketlerini topluyorduk. ne kadar çok karton sigara kutusu ve kağıt sigara paketi vardı. her yerden uçarak, savrularak, rüzgarlara kapılarak gelen paketler, kutular demiryoluna inen bu dik yamaçlardaki çalıların dallarına asılarak son nefeslerini verirlerdi. nefeslerini dumanlarıyla boğdukları insanların bedduaları da buydu belki. 

envai çeşit sigara kutusu. bu kutuları dikkatle keser, en üstteki kapağı iskambil kağıtları gibi deste deste biriktirirdik. en az bulunan sigara kutuları en değerli olanlardı. 

ben çok zayıf, çelimsiz, korkak bir çocuktum. bir de gözlüklü… tel çerçeveli.

öyle çok aşağılara inemezdim o yamaçtan. ama hep en değerli sigara kutuları neredeyse raylara iki üç metre kala çalılara takılmış olurdu. tren penceresinden fırlatılan kutulardı onlar. oraya inen cesur ve gözü kara olan arkadaşlarım hep çok az bulunan ve bu yüzden en değerli kutu kapaklarına sahip olurdu. sipahi sigara kapağı bu nedenle en nadide parçaydı. elinde yüzlerce kutu kapağı olanda bile sadece bir tane sipahi kutusu olabilirdi. ya da hiç olmayabilirdi. sanırım en pahalı sigara oydu. o zamanlar benim gözümde zengin adam demek sipahi sigarası içen adam demekti. hiç görmemiştim ben sipahi sigarası içen adam. çok zengin bir adam da görmemiştim hiç. trende yolculuk eden zengin adamlardı onlar. yataklı vagonda seyahat ederlerdi. bembeyaz yastıklar, bembeyaz çarşaflar serilen, iki kişilik kompartmanlı yataklı vagonlarda. siyah takım elbiseli, beyaz gömlekli, siyah kravatlı garsonların hizmet ettiği yemek vagonunda ızgara etlerini yer, rakılarını içerken sipahi sigarası tüttürürdü sipahi sigarası içen zengin adamlar. sonra boş kutularını pencereden dışarı savururlardı. onlar bembeyaz keten örtülü masalarda yemek yerken annem evin sofasında dikiş dikiyordu. radyoda yurttan sesler kadınlar korosu türküler söylüyordu. tül perdeler hiç kımıldamıyordu.

https://lh3.googleusercontent.com/Uy04Kn4EwniTRHzl6jcKIg_pBPOTtuXnSKujTOTWP3yEv_4HzLJCY4Bfs1PExU5qzShJglRYGtsMZ3kUwRyg8iinCXpGGk2aJqxJ8QHawXMf5FfAEiQomOnSRR9EP1-3Xj750P6o

dumandan yaşaran gözünü kapatmış, kapatmadığı gözüyle bana bakıp “aşağı inip alacak mısın o kutuyu?” diye soran adama baktım.

dik dik baktım. ben yaşlarda, uzun boylu, yakışıklı bir adamdı. muntazam bir burnu, geniş bir alnı, kırlaşmış saçları, kirli bir sakalı vardı. kendinden emin, hatta biraz kendini beğinmiş bir havası olan adam, boş bir adama benzemiyordu. 

“ben nasıl ineyim oraya bu yaşta?” dedim.

duymadı adam dediğimi. 

sesim çıktığınca bağırarak tekrar söyledim. 

“ben nasıl ineyim oraya bu yaşta?”

köprüde yalnız değildik. çevremizden insanlar geçiyor, dönüp bana bakıyorlardı. “niye bağırıyor ki bu adam şimdi?” diye.

adam bu sefer duymuştu dediğimi…

“sen çocukken de inemezdin aşağı!”

karşıdan simsiyah dumanlarını göğe savurarak bir kara tren geldi. tam köprünün altından geçerken dumanların içinde kaldık biz. 

gökyüzünde kocaman bir güneş, sapsarı, kocaman, sıcak bir güneş yok şimdi. kapkara bir bulutun içindeyiz. kara tren geçip gittikten sonra uzun süre o kapkara bulutun içinde kaldık. adamı göremiyorum.

o tren hiç kullanılmayan bu demiryolundan nasıl geçip gitti. 

hayalet tren gibi. bunu düşünüyorum. 

kara tren mi kaldı bu zamanda?

“aşağı inip alacak mısın o kutuyu, gözlük!” diyor gülerek.

“benim kutularım var!” diyorum.

“bir sürü! hiç kimsede olmayan kutular bile var!”

ben de gülüyorum ona inat. zorla gülüyorum. 

“benim kutularım var. bir sürü!”

adam aşağıdaki kutuyu gösteriyor. “sipahi var mı, sipahi?”

“yok !!” diye bağırıyorum avazım çıktığı kadar.

“sipahi yok. sadece sipahi yok. diğer bütün sigara kutularının kapağı var.” diye bağırıyorum. adam susuyor. dumanın dağılmasını bekliyorum. duman dağılıyor ama karanlık dağılmıyor. “akşam olmuş” diyorum. “annem merak eder.”

köprünün üzerinden düşünceli düşünceli işinden dönen adamlar köprünün üzerinde duran bana bakıyorlar. annem evin sofasında dikiş dikiyor. yurttan sesler kadınlar korosu türkülerini bitirmiş. ajans vakti şimdi. adnan menderes’in yassıada duruşmalarından haberler veriyor spiker. tül perdesi hafiften kımıldıyor. 

açık sokak kapısının eşiğinde duruyorum. annem iğnesini kumaşa saplayıp bana bakıyor. iğneyi benim başıma saplamış gibi karıncalanıyor başım. binlerce iğne batırmış gibi. 

anneme “ben oraya nasıl inerim bu yaşta?” diyorum.

“anlattım adama. bir sürü kutum var ama sipahi yok” dedim. 

“tek koluyla demiryolu köprüsünün korkuluklarına yaslanmış adama ben oraya nasıl inerim bu yaşta diye bağırdım. korkuluklara dayanmış öylece bakıp güldü bana.” 

annem ayağa kalkıyor ellerimi tutuyor… iki elimi birden tutuyor annem, iki eliyle. sonra ayağına terliklerini geçiriyor, benim tek elimden tutarak sokağa çıkıyor, beni köprüye götürüyor. anneme bakıyorum yolda. gencecik. otuz yaşında ya var ya yok. simsiyah saçları. ben altmış yaşındayım. kırlaşmış saçlarım. köprünün üzerine geliyoruz..

kimseler yok köprünün üzerinde. 

bir çocuk var sadece. zayıf, çelimsiz, ürkek bir çocuk. 

bir de gözlüğü var. tel çerçeveli.

annem “yok burada adam falan” diyor. 

çocuk bana bakıyor. 

amca “aşağı inip alır mısın o kutuyu? ben inemem oraya…” diyor zayıf, çelimsiz, ürkek, tel çerçeveli gözlüğü olan çocuk…

“ben nasıl ineyim oraya bu yaşta diyorum” çocuğa. 

çocuk bana bakıyor, ağlamaklı. 

“ama bir tek o sipahi kutusu yoktu bende…”

annem elimden çekiyor beni “görüyorsun burada ikimizden başka kimse yok!”

dönüp eve geliyoruz. annem sofrayı hazırlıyor. babam yatak odasında namaz kılıyor. radyoda yassıada duruşmaları bitmiş. radyo tiyatrosu başlayacak birazdan. tül perde uçuşarak sofanın ortasında dalgalanıyor…

27072018 kadıköy

Editör notu: Yukarda okumuş olduğunuz hikayenin yazım tarzı, yazarın -isteği üzerine- kendi klavyesinden çıktığı gibidir. Bilginize…

1958 doğumlu, Siyasal Bilgiler Fakültesi mezunu bir Kadıköylü. İzmir, Bodrum, Ayvalık seferlerinden 22 yıl sonra tekrar doğup büyüdüğü Yeldeğirmeni'ne dönen, İFSAK üyesi, fotoğraf çeken bir yazar. Ağırlıklı olarak kendi blogunda fantastik hikayeler yazar... Kitap eleştirisi ve kitap tanıtımı sitesi olan Kitapeki’nin yazarı. Aylık Kültür, Sanat, Edebiyat Dergisi Lemur Dergi’nin ve Gamlı Baykuş Dergisi'nin düzenli yazarı.

Bir cevap yazın

Your email address will not be published.

*